Μάθημα : Ιστορία Α΄ Γυμνασίου

Κάντε το παζλ!

Ψηφιακή περιήγηση,Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού.

Μια ιδιαιτέρως πρωτότυπη εφαρμογή που φιλοξενεί στην ιστοσελίδα του το Αρχαιολογικό Μουσείο Θηβών δίνει τη δυνατότητα στους επισκέπτες να γράψουν το όνομά τους όπως το έγραφαν οι άνθρωποι στην Γραμμική Β′ (μυκηναϊκή), την αρχαϊκή, την κλασική, την πρωτοβυζαντινή και τη βυζαντινή γραφή.

Διαδραστικός χάρτης με χωροθετημένο πληροφοριακό υλικό, με θέμα τις ελληνικές πόλεις - κράτη της αρχαιότητας. Στόχοι του μαθησιακού αντικειμένου είναι η εξερεύνηση του χάρτη, η μελέτη των αρχαιολογικών πληροφοριών και η ανάδειξη των χωροταξικών και οργανωτικών χαρακτηριστικών του θεσμού της πόλης - κράτους. Το μαθησιακό αντικείμενο δίνει τη δυνατότητα στους μαθητές να προβάλουν και να μελετήσουν πληροφοριακό και εποπτικό υλικό για δεκαεπτά ανεσκαμμένους αρχαιολογικούς χώρους, που ταυτίζονται με τις σημαντικότερες πόλεις - κράτη της αρχαιότητας.

Δείτε το ντοκιμαντέρ-οδοιπορικό για τους Έλληνες που ζουν στην Καλαβρία της Ιταλίας.

Διαδραστικός χάρτης για την ηγεμονική θέση της Αθήνας στη Συμμαχία της Δήλου, με χωροθετημένο πληροφοριακό υλικό για συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα της περιόδου. Στόχοι του μαθησιακού αντικειμένου είναι η εξερεύνηση του χάρτη και ο εμπλουτισμός των γνώσεων των μαθητών. Πιο συγκεκριμένα, το μαθησιακό αντικείμενο δίνει τη δυνατότητα στους μαθητές να μελετήσουν αποσπάσματα αρχαίων πηγών, να γνωρίσουν στοιχεία για τη Συμμαχία της Δήλου και, μετακινώντας την τριήρη, να προβάλουν σύντομα κείμενα σχετικά με τα μέλη της και την επιβολή της αθηναϊκής ισχύος.

Πώς έφυγαν από τη ζωή Μιλτιάδης, Θεμιστοκλής, Παυσανίας, Φειδίας, Θουκυδίδης και Πύρρος;

Διαδραστικοί χάρτες με θέμα τις συμμαχίες που είχαν σχηματιστεί τις παραμονές του Πελοποννησιακού πολέμου. Στόχος του μαθησιακού αντικειμένου είναι να προσδιοριστεί γεωγραφικά η σφαίρα επιρροής της Αθηναϊκής και της Πελοποννησιακής συμμαχίας.

Με βάση το άρθρο, σκιαγραφήστε την προσωπικότητα του Αλκιβιάδη.

πβλ. και το ακόλουθο: http://www.ekivolos.gr

από τη Μηχανή του Χρόνου

Εργασία μαθητών του 3ου Δημοτικού Σχολείου Μεγαλόπολης

Χρονολόγιο και περιήγηση στον αρχαιολογικό χώρο της Βεργίνας-Αιγών

Αφιέρωμα-Ξενάγηση

Απο το ιστολόγιο http://istorikakastorias.blogspot.com/​

Μερικά από τα σημαντικότερα ευρήματα της αρχαίας Ορεστίδας, που βρισκόταν στην περιοχή της σημερινής Καστοριάς, από την Εποχή του Σιδήρου έως τη Ρωμαϊκή Εποχή. Τα περισσότερα από τα ευρήματα στεγάζονται στο νέο Αρχαιολογικό μουσείο του Άργους Ορεστικού.

βλ. https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9F%CF%81%CE%B5%CF%83%CF%84%CE%AF%CE%B4%CE%B1

Ο προϊστορικός Λιμναίος Οικισμός του Δισπηλιού βρίσκεται στο νότιο τόξο της λίμνης Ορεστιάδας στο χωριό Δισπηλιό του Δήμου Καστοριάς.
Την ιστορική αξία του οικισμού έφεραν στο φως ανασκαφές που ξεκίνησαν από το 1932. Ο επισκέπτης κάνει ένα ταξίδι στο χρόνο βλέποντας τις καλύβες εξωτερικά και εσωτερικά ανακαλύπτει την κατοίκηση κατά τη Nεολιθική εποχή.

Στις βορειοδυτικές παρυφές του σημερινού χωριού Διμήνι, 5χιλ. από την πόλη του Βόλου, επάνω σε χαμηλό λόφο με εξαίρετη εποπτεία στον Παγασητικό κόλπο, βρίσκεται ο μεγάλος
και καλά οργανωμένος προϊστορικός οικισμός του Διμηνίου. Πρόκειται για έναν από τους πιο γνωστούς οικισμούς της Ελλάδας και για το σημαντικότερο οικισμό της Νεότερης Νεολιθικής περιόδου. Μαζί με το Σέσκλο είναι οι πιο συστηματικά ανασκαμμένες νεολιθικές θέσεις της Θεσσαλίας, που μας προσφέρουν πολύτιμες πληροφορίες για την αρχιτεκτονική και οικονομική οργάνωση των προϊστορικών οικισμών. Η θέση σήμερα απέχει 3 χιλ. από την ακτογραμμή, ωστόσο την 5η χιλιετία π.Χ. η θάλασσα βρισκόταν σε απόσταση μόλις ενός χιλιομέτρου. Ιδιαίτερα σημαντικό χαρακτηριστικό του Διμηνίου αποτελεί η συνέχεια της κατοίκησης από τη Νεότερη Νεολιθική έως το τέλος της Ύστερης Εποχής του Χαλκού, γεγονός που αποδεικνύει ότι η πρόσβαση σε πεδινές εκτάσεις κατάλληλες για γεωργική καλλιέργεια και κτηνοτροφία, καθώς και στις θαλάσσιες οδούς του κεντρικού Αιγαίου αποτελούσαν τις κύριες προϋποθέσεις για την αδιάκοπη κατοίκηση των προϊστορικών θέσεων.

Από την ενότητα "Η Αρχαία Ελληνική Τέχνη και η Ακτινοβολία της", των Μανόλη Βουτυρά & Αλεξάνδρας Γουλάκη-Βουτυρά στις Ψηφίδες για την Ελληνική Γλώσσα (Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας)

Άρθρο στη lifo. Gr

Σελίδα Χρωματισμού

O πιο καλά διατηρημένος προϊστορικός οικισμός της Kύπρου, που χρονολογείται από την μεταγενέστερη φάση της ακεραμικής νεολιθικής περιόδου (γύρω στο 7000 π.X.), είναι ο οικισμός της Xοιροκοιτίας.

Ο οικισμός είναι κτισμένος στην απότομη πλαγιά ενός λόφου που βρίσκεται στη δυτική όχθη του ποταμού Μαρωνίου, σε απόσταση 6 χλμ. από τη θάλασσα. Αποτελεί ένα από τα εντυπωσιακότερα δείγματα πρώιμης μόνιμης εγκατάστασης πληθυσμών στο νησί. Στα δυτικά, όπου ο οικισμός δεν είναι φυσικά οχυρωμένος, ανεγέρθηκε ένας πλατύς τοίχος περίφραξης. Το κτίσιμό του προϋποθέτει συλλογική προσπάθεια, γεγονός που υπονοεί σύνθετη κοινωνική οργάνωση.

Τα σπίτια της Νεολιθικής Χοιροκοιτίας ήταν απλά κατασκευασμένα. Στα θεμέλια και στα κατώτερα μέρη χρησιμοποιήθηκαν λιθάρια (πέτρες) του ποταμού, ενώ στα ανώτερα ελαφρότερα υλικά, όπως πηλός και πλιθάρια. Τα κατώφλια ήταν υπερυψωμένα, τα θυρώματα μικρά για προστασία από τις πλημμύρες, τα δάπεδα από πηλό και η στέγη θολωτή ή επίπεδη. Τη στέγη αποτελούσαν οριζόντια δοκάρια, πάνω στα οποία υπήρχαν καλάμια και κλαδιά, καλυμμένα με πηλό. Στο μέσο της οικίας υπήρχε εστία για το μαγείρεμα, το φωτισμό και τη θέρμανση. Φαίνεται πως το εσωτερικό των οικιών κοσμείτο με τοιχογραφίες. Παρόλ’ αυτά η κακή κατάσταση των τοιχογραφιών δεν επιτρέπει στους μελετητές να συμπεράνουν αν τα διακοσμητικά σχέδια είναι γεωμετρικά ή εικονιστικά.

Οι νεκροί ενταφιάζονταν σε λάκκους σκαμμένους στο εσωτερικό των κατοικιών. Ο λάκκος του νεκρού γέμιζε με χώμα και καλυπτόταν με επίστρωση πηλού, αποκαθιστώντας μ’ αυτόν τον τρόπο το δάπεδο της οικίας. Οι τάφοι ήταν ατομικοί και οι νεκροί ενταφιάζονταν με το σώμα πλαγιασμένο, συνήθως στη δεξιά πλευρά. Η στάση του σώματος είναι συνεσταλμένη και όπως παρατηρούν οι μελετητές ο βαθμός της συστολής εξαρτιόταν από την ηλικία του νεκρού.

Στους τάφους τοποθετούνταν κτερίσματα ανάλογα με το φύλο του νεκρού. Συχνά τους τάφους τόσο γυναικών όσο και ανδρών, συνόδευαν σπασμένα πέτρινα αγγεία. Άλλο ταφικό έθιμο ήταν η τοποθέτηση πέτρας, ακατέργαστης ή λαξευμένης, πάνω στο σώμα του νεκρού. Μ’ αυτόν τον τρόπο πίστευαν πως εμπόδιζαν την επιστροφή του νεκρού στον κόσμο των ζωντανών. Όπως συμπεραίνουμε από τους σκελετούς τάφων της Χοιροκοιτίας,οι κάτοικοι ήταν κοντοί (1,60μ. περίπου οι άντρες και 1,50μ. οι γυναίκες) και πέθαιναν σε ηλικία 25-40 χρόνων.

Οι διατροφικές ανάγκες των κατοίκων καλύπτονταν από την κτηνοτροφία, το κυνήγι, τη γεωργία και τη συλλογή άγριων καρπών. Τα εργαλεία που χρησιμοποιούσαν ήταν φτιαγμένα από λίθο και οστά. Έχουν βρεθεί επίσης πολλά λίθινα σκεύη και ειδώλια που παριστάνουν κυρίως ανθρώπινες μορφές.