Μάθημα : Θρησκευτικά Α Λυκείου

Τα θαυμαστά γεγονότα για τη σωτηρία του ανθρώπου πανηγυρίζονται με τις γιορτές της Εκκλησίας. 

Οι γιορτές είναι εβδομαδιαίες και ετήσιες.

α. Εβδομαδιαίες

Κυριακή : η ημέρα του Κυρίου, της Ανάστασής του. Είναι η σταθερή ημέρα τέλεσης της Θείας Ευχαριστίας.

β. Ετήσιες

Το εκκλησιαστικό έτος που αρχίζει την 1η Σεπτεμβρίου περιλαμβάνει όχι μόνο ακίνητες εορτές (έχουν σταθερή ημερομηνία) αλλά και κινητές εορτές, που εορτάζονται κάθε χρόνο σε διαφορετικές ημερομηνίες. Αυτό γίνεται γιατί εξαρτώνται από το άγιο Πάσχα, το οποίο, βάσει της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, εορτάζεται την πρώτη Κυριακή μετά την πανσέληνο της εαρινής ισημερίας.  Και επειδή αυτή η πανσέληνος δεν είναι σταθερή, το Πάσχα είναι κινητό και μαζί μ' αυτό είναι κινητές και όλες οι εορτές που εξαρτώνται απ' αυτό. 

Οι ετήσιες εορτές διαιρούνται σε α. Δεσποτικές, β. Θεομητορικές και γ. εορτές των αγίων.

α. Δεσποτικές είναι οι εορτές που αναφέρονται στον Κύριο. Διακρίνονται σε ακίνητες και κινητές. Μερικές παρατίθενται παρακάτω:

Ακίνητες Δεσποτικές εορτές:

Χριστούγεννα (25 Δεκεμβρίου)

τα άγια Θεοφάνεια (η Βάπτιση του Χριστού - 6 Ιανουαρίου)

Κινητές Δεσποτικές εορτές:

η Ανάσταση του Χριστού

η Ανάληψη του Χριστού

β. Θεομητορικές είναι οι εορτές που αναφέρονται στη Θεοτόκο. Κάποιες είναι:

ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου (25 Μαρτίου)

η Κοίμηση της Θεοτόκου (15 Αυγούστου)

γ. Εορτές των αγίων. Μερικά παραδείγματα...

επέτειοι Μαρτυρίου ή κοιμήσεως των αγίων, συνάξεις, ευρέσεις ή ανακομιδές αγίων λειψάνων, επέτειοι θαυμάτων

Οι γιορτές της Εκκλησίας, με πρώτες και προσδιοριστικές τις δεσποτικές εορτές, δεν αποτελούν απλές αναμνήσεις, αλλά ευκαιρίες κοινωνίας με τον Χριστό και την Εκκλησία. Η κοινωνία αυτή,  συντηρεί και αυξάνει τους πιστούς μέσα στο σώμα της Εκκλησίας, προσφέροντας σ’ αυτούς τις δωρεές της θείας οικονομίας. Με τις ετήσιες εορτές, τον εβδομαδιαίο εορταστικό κύκλο και τις ακολουθίες του νυχθημέρου ζει ο πιστός ολόκληρο το έργο της θείας οικονομίας και γίνεται μέτοχος της βασιλείας του Θεού από την παρούσα ζωή του.

Οι εορτές έχουν θρησκευτική, κοινωνική και ανθρωπολογική σημασία. Θρησκευτική, διότι αποτελούν ευκαιρίες λατρείας του Θεού, μελέτης του Θείου λόγου, και συμμετοχής στα Μυστήρια. Κοινωνική, διότι με τις συνάξεις αυτές των πιστών καλλιεργείται και συνειδητοποιείται η έννοια της ισότητας και ενότητάς τους, ενώ με τη διακοπή των καθημερινών εργασιών, παρέχεται η ευκαιρία προς άσκηση έργων αγάπης και φιλανθρωπίας. Ανθρωπολογική, τέλος, σημασία έχουν, διότι παρέχουν σωματική ανάπαυση και ψυχική τόνωση. Τον αποσπούν από τα γήινα και εφήμερα και του θυμίζουν τα ουράνια. 

______________

Θεία Οικονομία ονομάζεται το σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία των ανθρώπων. Πέρασε από τρεις φάσεις. Για την πραγματοποίησή του απαραίτητη προϋπόθεση ήταν η ελεύθερη συνεργασία, η συγκατάθεση των ανθρώπων. Καλεί πρώτα ο Θεός τον Αβραάμ, που συνεργάζεται με τον Θεό υποδειγματικά και μεταφέρει στο λαό τις υποσχέσεις του για σωτηρία. Με τους προφήτες, που ήταν το στόμα του Θεού και διερμηνείς του θελήματός του, προαναγγέλλει την αναμενόμενη σωτηρία. Είναι αυτή που έφερε ο Χριστός με τη σάρκωσή του. Αυτή ήταν η πρώτη φάση. 

Η ζωή του Χριστού, τα θαύματα, η διδασκαλία, το  Πάθος και η Ανάστασή του είναι η δεύτερη φάση του θείου σχεδίου. Ο Κύριος είναι σωτήρας όλων των ανθρώπων. Ζητά από εμάς πίστη, μετάνοια, καλά έργα, αγάπη, αφοσίωση στο Θεό. 

Η τρίτη φάση της θείας Οικονομίας είναι η Εκκλησία που ίδρυσε ο Χριστός. Αυτή συνεχίζει το σωτήριο έργο του. Σωζόμαστε μέσα στην Εκκλησία. Με τα Μυστήριά της και μάλιστα με τη Θεία Ευχαριστία, παίρνουμε τον ίδιο τον Χριστό, το Σώμα και το Αίμα του. Προγευόμαστε τη Βασιλεία του Θεού, που έχει εγκαινιαστεί με την έλευση του Χριστού. Την πλήρη δόξα και μακαριότητα θα απολαύσουν οι πιστοί μετά την ανάσταση των νεκρών. 

(Υλικό: google search, Δ.Ε. Α Λυκείου, Χρόνος και άνθρωπος, Γ. Μαντζαρίδη)

Η πίστη στον Τριαδικό Θεό

Βασικά σημεία

• Ο Θεός μας καλεί να τον εμπιστευτούμε.
• Η πίστη ως εμπιστοσύνη είναι η αβίαστη και ελεύθερη στροφή της καρδιάς προς τον Θεό.
• Ο Θεός δεν γνωρίζεται μέσα από την επιστήμη αλλά μέσα από σχέση μαζί του.
• Η πίστη έχει δυναμικό χαρακτήρα. Η πίστη έχει βαθμίδες, είναι μια ατέλειωτη πορεία. Μπορεί να αυξηθεί ή να ατονήσει.

Στον Θεό φτάνουμε μέσα από ένα τρόπο ζωής και όχι μέσα από ένα τρόπο σκέψης και συλλογισμών. Αυτός ο τρόπος ζωής είναι η ζωή της Εκκλησίας, δηλ. προσευχή, άσκηση, φιλανθρωπία, κ.α. και κυρίως συμμετοχή στα Μυστήρια /λατρεία της Εκκλησίας.

• Αντίθετα με την ιδεολογία που είναι η άκριτη αποδοχή μιας διδασκαλίας χωρίς δυνατότητα επαλήθευσης, η αληθινή πίστη οδηγεί στην επαλήθευση της διδασκαλίας της Εκκλησίας μέσα από την εμπειρία, δηλ. μέσα από την ίδια τη ζωή του πιστού. Η πίστη είναι βίωμα, εμπειρία. Γι' αυτό και ο χριστιανός δεν καλείται απλώς να αποδεχτεί τις αλήθειες του Ευαγγελίου εγκεφαλικά αλλά να τις ζήσει με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.
• Η αληθινή πίστη επιφέρει αλλαγή στον πιστό. Κριτήριο της αληθινής πίστης είναι η αγάπη που δείχνουμε προς τον συνάνθρωπο.
• Η ορθή πίστη αποτελεί θεμέλιο της γνήσιας αγάπης και η αληθινή αγάπη συνιστά απόδειξη της ορθής πίστης.
• Στην Ορθόδοξη Εκκλησία τα δόγματα αποτελούν το περιεχόμενο της πίστης και αυτά που κατευθύνουν τον ανθρώπινο βίο. 
  Με αφετηρία το δόγμα του Τριαδικού Θεού, η πίστη νοηματοδοτεί τον ανθρώπινο βίο και καλεί τον άνθρωπο σε μια δυναμική παρουσία στην κοινωνία, με σκοπό την έμπρακτη μαρτυρία των πανανθρώπινων αξιών και ιδανικών, όπως η αγάπη, η αλληλεγγύη, η ειρήνη. Διασπά κάθε είδους στερεότυπα και προκαταλήψεις και δίνει τη δυναμική στον άνθρωπο να συνυπάρξει αγαπητικά με τον πλησίον ανεξάρτητα από τη θρησκευτική του πίστη, την εθνική του καταγωγή, την κοινωνική του τάξη, το φύλο και κάθε είδους ετερότητα.

Οι εικόνες από το google