Paris, France 

ΠΗΓΗ: https://www.youtube.com/watch?v=VW6UI8vIY4o

Paris, France ΙΙ

ΠΗΓΗ: https://www.youtube.com/watch?v=0DH8paSXFOg

ΠΗΓΗ: https://www.youtube.com/watch?v=IKFpi2Y5yIw

https://www.youtube.com/watch?v=l2heOmVRvi8

Demain, dès l’aube…

Victor Hugo, extrait du recueil « Les Contemplations » (1856)

Demain, dès l’aube, à l’heure où blanchit la campagne,
Je partirai. Vois-tu, je sais que tu m’attends.
J’irai par la forêt, j’irai par la montagne.
Je ne puis demeurer loin de toi plus longtemps.

Je marcherai les yeux fixés sur mes pensées,
Sans rien voir au dehors, sans entendre aucun bruit,
Seul, inconnu, le dos courbé, les mains croisées,
Triste, et le jour pour moi sera comme la nuit.

Je ne regarderai ni l’or du soir qui tombe,
Ni les voiles au loin descendant vers Harfleur,
Et quand j’arriverai, je mettrai sur ta tombe
Un bouquet de houx vert et de bruyère en fleur.

https://www.poetica.fr/poeme-63/victor-hugo-demain-des-l-aube/

Αύριο Το Χάραμα -  Βίκτωρ Ουγκό (1802-1885)

Αύριο, με το χάραμα, την ώρα που ξασπρίζει η πλάση,
θα φύγω. Ξέρεις — νιώθω πως με καρτερείς.
Θα πάρω το μονοπάτι του δάσους, θα διαβώ τα βουνά,
δεν αντέχω πια μακριά σου να μείνω.

Θα περπατώ με τα μάτια χαμένα στους λογισμούς μου,
χωρίς να βλέπω τον κόσμο, χωρίς ν’ ακούω φωνή.
Μόνος, άγνωστος, σκυφτός, με τα χέρια δεμένα,
θλιμμένος — και για μένα το φως θα ’ναι νύχτα.

Δεν θα κοιτάξω το χρυσάφι του δειλινού που σβήνει,
ούτε τα πανιά που στο βάθος γλιστρούν προς το λιμάνι.
Κι όταν φτάσω, επάνω στον τάφο σου
θα αφήσω ένα μπουκέτο από πράσινο πουρνάρι και ανθισμένη ερείκη.

Βίκτωρ Ουγκώ (1802-1885)

L'Albatros— Charles Baudelaire

Souvent, pour s'amuser, les hommes d'équipage
Prennent des albatros, vastes oiseaux des mers,
Qui suivent, indolents compagnons de voyage,
Le navire glissant sur les gouffres amers.

À peine les ont-ils déposés sur les planches,
Que ces rois de l'azur, maladroits et honteux,
Laissent piteusement leurs grandes ailes blanches
Comme des avirons traîner à côté d'eux.

Ce voyageur ailé, comme il est gauche et veule !
Lui, naguère si beau, qu'il est comique et laid !
L'un agace son bec avec un brûle-gueule,
L'autre mime, en boitant, l'infirme qui volait !

Le Poète est semblable au prince des nuées
Qui hante la tempête et se rit de l’archer ;
Exilé sur le sol au milieu des huées,
Ses ailes de géant l'empêchent de marcher.

 Σαρλ Μπωντλαίρ - ΑΛΜΠΑΤΡΟΣ

Συχνά για να περάσουνε την ώρα οι ναυτικοί
άλμπατρος πιάνουνε, πουλιά μεγάλα της θαλάσσης,
 που ακολουθούνε σύντροφοι, το πλοίο, νωχελικοί
καθώς γλιστράει στου ωκεανού τις αχανείς εκτάσεις.

 Και μόλις στο κατάστρωμα του καραβιού βρεθούν
αυτοί οι ρηγάδες τ' ουρανού, αδέξιοι, ντροπιασμένοι,
τ' αποσταμένα τους φτερά στα πλάγια παρατούν
 να σέρνονται σαν τα κουπιά που η βάρκα τα πηγαίνει.

 Πώς κείτεται έτσι ο φτερωτός ταξιδευτής δειλός!
Τ' ωραίο πουλί τι κωμικό κι αδέξιο που απομένει!
Ένας τους με την πίπα του το ράμφος του χτυπά
κι άλλος, χωλαίνοντας, το πώς πετούσε παρασταίνει.

 Ίδιος με τούτο ο Ποιητής τ' αγέρωχο πουλί
που ζει στη μπόρα κι αψηφά το βέλος του θανάτου,
σαν έρθει εξόριστος στη γη και στην οχλοβοή
μέσ' στα γιγάντια του φτερά χάνει τα βήματά του.

μτφρ. Αλέξανδρος Μπάρας
(1906-1990)

Le cancre- Jacques Prévert

Il dit non avec la tête
Mais il dit oui avec le cœur
Il dit oui à ce qu’il aime
Il dit non au professeur
Il est debout
On le questionne
Et tous les problèmes sont posés
Soudain le fou rire le prend
Et il efface tout
Les chiffres et les mots
Les dates et les noms
Les phrases et les pièges
Et malgré les menaces du maître
Sous les huées des enfants prodiges
Avec des craies de toutes les couleurs
Sur le tableau noir du malheur
Il dessine le visage du bonheur.

O κουμπούρας- Ζακ Πρεβέρ: «Κουβέντες»

Λέει όχι με το κεφάλι
Όμως λέει ναι με την καρδιά
Λέει ναι σ’ αυτόν που αγαπάει
Λέει όχι στον καθηγητή
Είναι όρθιος
Τον ρωτούν
Και όλα τα προβλήματα έχουν τεθεί
Ξαφνικά τον πιάνει ένα τρελό γέλιο
Και τα σβήνει όλα
Τους αριθμούς και τις λέξεις
Τις ημερομηνίες και τα ονόματα
Τις φράσεις και τους γρίφους
Και παρά τις απειλές του καθηγητή
Κάτω από τα γιούχα των αριστούχων μαθητών
Με κιμωλίες απ’ όλα τα χρώματα
Πάνω στον μαυροπίνακα της δυστυχίας
Ζωγραφίζει το πρόσωπο της ευτυχίας.