Μάθημα : Προγραμματισμός Υπολογιστών Γ' ετος 2025-2026

7.3.1 Εισαγωγή
Έχουμε δει πώς μπορούμε να επαναχρησιμοποιήσουμε κώδικα στο πρόγραμμά μας, ορίζοντας συναρτήσεις. Τι κάνουμε όμως, αν θέλουμε να επαναχρησιμοποιήσουμε έναν αριθμό συναρτήσεων σε άλλα προγράμματα που γράφουμε;

Η λύση είναι τα αρθρώματα (modules). Ένα άρθρωμα μας επιτρέπει να οργανώσουμε με λογικό τρόπο έναν κώδικα Python. Η ομαδοποίηση σχετικού κώδικα σε ένα module κάνει τον κώδικα ευκολότερο στην κατανόηση και χρήση.
Ένα άρθρωμα είναι ένα Python αντικείμενο, όπως όλα στη γλώσσα αυτή.

Με  απλά λόγια, ένα άρθρωμα είναι ένα αρχείο αποτελούμενο από κώδικα Python και μπορεί να ορίσει συναρτήσεις, κλάσεις και μεταβλητές. Υπάρχουν διάφορες μέθοδοι για να γράφουμε αρθρώματα, αλλά ο απλούστερος τρόπος είναι δημιουργώντας ένα αρχείο με επέκταση .py, το οποίο θα περιέχει συναρτήσεις και μεταβλητές.
Για να χρησιμοποιήσουμε ένα άρθρωμα στο πρόγραμμά μας, θα πρέπει να το "εισάγουμε" σε αυτό. Αυτό γίνεται με τη δήλωση import.


Η δήλωση import
Η import έχει την ακόλουθη σύνταξη:
import module1[, module2[,... moduleN]
Η from...import
Η from...import δίνει τη δυνατότητα εισαγωγής συγκεκριμένων χαρακτηριστικών - δυνατοτήτων του αρθρώματος, χωρίς να εισάγει όλο το άρθρωμα και έχει την ακόλουθη σύνταξη:
from modname import name1[, name2[, ... nameN]]
Η δήλωση from...import *
Είναι δυνατό να εισάγουμε όλα τα περιεχόμενα από ένα άρθρωμα, με χρήση της ακόλουθης δήλωσης import:
from modname import *
Όμως δεν ενδείκνυται η συχνή χρήση του.
Για να έχουμε πρόσβαση σε μια από τις συναρτήσεις, θα πρέπει να προσδιορίσουμε το όνομα της μονάδας και το όνομα της συνάρτησης, χωρισμένα με μία τελεία.

Αυτή η μορφή ονομάζεται συμβολισμός με τελεία (dot notation).
Σε ένα πρόγραμμα μπορούν να συνυπάρχουν τρεις κατηγορίες συναρτήσεων.
Μπορούν να υπάρχουν συναρτήσεις ενσωματωμένες στο περιβάλλον (built-in) που είναι πάντα διαθέσιμες για χρήση, συναρτήσεις που περιέχονται σε εξωτερικά αρθρώματα, τα οποία πρέπει πρώτα να εισαχθούν και τέλος συναρτήσεις
που ορίζονται από τον προγραμματιστή (με το def ).
Για παράδειγμα στο παρακάτω πρόγραμμα εκτελούνται ορισμένες μαθηματικές
πράξεις:
from math import sqrt
def cube(x):
return x * x * x
>>> print abs(-1)
>>> print cube(9)
>>> print sqrt(81)

Για τις ακόλουθες δηλώσεις παρατηρούμε τα:
from math import sqrt
Η sqrt() συνάρτηση εισάγεται από το math module.
def cube(x):
return x * x * x
Η cube() συνάρτηση είναι μια συνάρτηση οριζόμενη από τον προγραμματιστή.
print abs(-1)
Η abs() συνάρτηση είναι μια ενσωματωμένη built-in συνάρτηση, προσβάσιμη καθολικά και αποτελεί μέρος του πυρήνα (core) της γλώσσας.