ΕΝΟΤΗΤΑ 28

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος πρωθυπουργός :
η βενιζελική πολιτική της περιόδου 1910-1912

Η άνοδος του κόμματος του Βενιζέλου  στην εξουσία το 1910:
·         Μετά το κίνημα του 1909 ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος πρότεινε την πρωθυπουργία στον Ελευθέριο Βενιζέλο.
·         Ο Βενιζέλος αρνήθηκε. Διαφώνησε επίσης στην κατάργηση της μοναρχίας.
·         Ακολούθησε συμφωνία Συνδέσμου, βασιλιά, παλαιών κομμάτων και Βενιζέλου: να γίνουν εκλογές για ανάδειξη Αναθεωρητικής και όχι Συντακτικής Βουλής.
·         Μετά από δύο εκλογικές αναμετρήσεις τις εκλογές κέρδισε το Κόμμα των Φιλελευθέρων.

Το Σύνταγμα του 1911:
·         Βασικές μεταρρυθμίσεις του Συντάγματος:
Ø  προστάτευε αποτελεσματικότερα τις ατομικές ελευθερίες,
Ø  επέτρεπε στο κράτος να αφαιρεί από ιδιοκτήτες μεγάλες εκτάσεις γης με αποζημίωση, για να μοιραστούν στους ακτήμονες,
Ø  απαγόρευε να εκλέγονται βουλευτές οι στρατιωτικοί και οι δημόσιοι υπάλληλοι,
Ø  καθιέρωνε την υποχρεωτική, δωρεάν εκπαίδευση.
·         Στην προώθηση των μεταρρυθμίσεων καταλυτικός ήταν ο ρόλος της  κοινοβουλευτικής ομάδας των Κοινωνιολόγων με επικεφαλής τον Αλ. Παπαναστασίου.

Οι ενέργειες του Βενιζέλου για την αναδιοργάνωση του στρατού:
·         Απέκτησε επιρροή στο στράτευμα και επιδίωξε την αξιοποίηση όλων των αξιωματικών.
·         Επανέφερε στην ηγεσία του στρατού το διάδοχο Κωνσταντίνο.

Ερμηνεία της πολιτικής Βενιζέλου:
·         Σύμφωνα με την εκτίμηση του Βενιζέλου, η Ελλάδα σύντομα θα έπαιρνε μέρος σε πόλεμο για να πετύχει τους εθνικούς της στόχους. 
·         Υπό αυτό το πρίσμα ερμηνεύονται:
Ø  η συμβιβαστική του στάση απέναντι στη μοναρχία,
Ø  τα μέτρα υπέρ των ασθενέστερων στρωμάτων,
Ø  η στρατιωτική ανασυγκρότηση της χώρας.

Οι εκλογές του Μαρτίου 1912:
·         Θριάμβευσε το κόμμα των Φιλελευθέρων.
·         Μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας θεωρούσε το Βενιζέλο ικανό να επιλύσει μεγάλα κοινωνικά και εθνικά ζητήματα.